Elf Fantasy Fair: het delen van passie en verbondenheid

Afgelopen zaterdag was ik even niet in Nederland. Vanaf tien uur was ik in een totaal andere wereld die bevolkt werd door allerhande fantasiefiguren. Wat een ongelooflijk feest was de Elf Fantasy Fair!

Er waren een aantal groepen die je duidelijk kon herkennen: Zij die kijken, zij die bekeken worden en zij die alles fotografeerden. Tot welke groep ik behoorde? Tja... Wat zal ik zeggen..

Het meest bijzonder was natuurlijk de groep die zich liet bekijken. Wat een ongelooflijk werk hadden er veel in gestoken. Moet je je voorstellen: ik heb gewoon entree betaald net zoals al die andere mensen. Maar tegelijkertijd staken ze er soms voor meer dan honderden euro's in om er waanzinnig uit te zien.

Zien wij onze klanten al zoiets doen? Zien wij onze klanten al zoveel moeite doen om op ons feestje te mogen komen en zelfs geld te investeren? Dacht het niet.
Maar dat kan ik me ook wel voorstellen. Daarvoor zijn wij toch een ander soort instelling.

Maar ik denk dat er wel een heel ander thema ligt waar ik me heel enthousiast over kan maken: Passie en verbondenheid.

De Passie spreekt voor zich. De foto's laten het nog veel beter zien. Passie voor een boek, film, levensstijl of een bepaalde manier van expressie. Of juist de passie om zoiets op de film te zetten.
De verbondenheid komt vanzelf door het samen zijn, het ervaren van herkenning van jouw passie (of kunnen genieten van het enthousiasme van anderen).

Daarnaast weet ik nu dat de opkomende trend (als trendwatcher in spe moet ik zoiets natuurlijk wel bijhouden ;)) steampunk is.
by outlandarmour.

The tipping Pont

The Tipping Point

View more presentations from TraindeTrainer.

Ik zag deze visuele boekrecensie vandaag bij Marina voorbij komen. Ik was bijna vergeten hoe geweldig ik dit boek vond. ‘Het beslissende moment’ is een aanrader daar waar het gaat om de keuzes die we ook in bibliotheekland moeten gaan maken. 3 ingrediënten maken het verschil.

Waar mensen samen komen, daar gebeurt iets..

Goed, we hadden een geweldige blogbioscoop en daarna had onze Change Agent alweer nieuwe plannen: de echte afsluiting en start van 23 dingen in Overijssel.

Het team staat, we zijn enthousiast en nu moeten we nog op zoek naar ons eigen verhaal.
Ofwel: "Wat willen wij nu eigenlijk oplossen? Waarom willen wij meer met 23dingen? Wat is onze drijfveer, wat willen we bereiken, waar zit onze pijn en waar zit ons plezier, wat is onze droom?"

In dat licht vind ik het wel bijzonder dat ik vorige week tijdens het diner na Ugame Ulearn nog even mocht horen hoe Helene Blowers nu na 3 jaar een andere route heeft genomen na 23 dingen om zichzelf te blijven stretchen en vernieuwen. Dat terwijl ik haar presentatie al zo bijzonder inspirerend vond.

Haar focus ligt op het zoeken en vinden van passie in de mensen om je heen en dat kunnen gebruiken in het werk dat je doet en daarnaast in het zorgen dat je ook af en toe dingen in je werk doet die net buiten je comfort zone vallen. Daarmee zorg je dat je het spannend houdt en dat je je natuurlijke passie kunt gebruiken als energie tijdens en voor je werk.

Daarnaast moest ik de hele tijd bij het lezen van de blogpost van Mark denken aan een oude werkgever die altijd riep, bij een opduikende hickup: "We kennen hier geen problemen, wel uitdagingen!"

In dat licht zie ik dus een aantal uitdagingen aan mijn en onze horizon verschijnen:

• Onze klanten zijn onze uitdaging
• Onze collega's zijn een uitdaging
• Onze bazen vormen een uitdaging
• Wij zijn onze grootste uitdaging zelf

Een aantal van mijn eerdere eigen observaties vind je hier, hier en hier terug.

Het onderliggende thema bij Ugame Ulearn (Ja Mark, je hebt inderdaad een bijzondere dag en inspirerende mensen gemist) was bij de internationale sprekers "Finding the Phoenix". De feniks die in staat was steeds weer opnieuw uit zijn eigen as herboren te worden. Daar ligt, naar mijn idee, onze grootste uitdaging: herrijzen uit onze eigen as om daarmee nog beter, nog mooier en nog verser weer verder te gaan. Totdat we het weer nodig vinden om eenzelfde cyclus door te maken.

Wanneer ik denk aan het stretchen van onszelf zie ik daar inderdaad een uitdaging liggen voor onszelf: durven we wel net buiten onze comfortzone te gaan? Durven we die slag te maken om onze persoonlijke passie mee te nemen in ons werk? Is een gepassioneerde muziekbibliothecaris gewoonweg niet net iets beter in zijn vak dan een technisch sterke maar minder muziekgefascineerde bibliothecaris? Zijn de web2.0 voorlopers niet gewoon heel erg gepassioneerd en daarmee ook niet gewoon de meest uitgelezen groep om passie over te brengen of om ruimte te krijgen passie te creëren?

Ik denk niet zozeer dat onze bazen alleen maar onze uitdaging zijn. Waarschijnlijk zien zij ons nog veel meer als een uitdaging: hoe houden we dat stelletje ongeregelde web2.0 wiebelaars in toom? Daar ligt onze uitdaging: Ze vragen om een kans om 'te doen, te leren, fouten te maken en daarna gepassioneerd met ideeën te komen'. Voor mij persoonlijk ligt de uitdaging in het dan ook oppakken van die handschoen en met mijn eigen passie op zoek te gaan naar focus voor onze klanten, onze doelgroepen en onze collega's.

Ligt er een uitdaging bij onze collega's? JA! Natuurlijk! Wanneer je je buiten de comfort zone begeeft is er niets zo fijn dan terugkeren naar je eigen veilige zone. Persoonlijk vind ik dat een weg die ik heel goed begrijp en die ik zelf ook vaak genoeg gebruik. Want in veiligheid is er minder onrust. Maar ook minder uitdaging en minder vernieuwing. Ofwel we zorgen ervoor dat we onze collega's duidelijk maken waar onze passie vandaan komt en hoe we het willen inzetten ofwel we zorgen ervoor dat onze collega's ons ondersteunen vanuit het idee dat we geen onzin praten en dat zij ons vertrouwen geven.

Vervolgens dan onze klanten: daar ligt inderdaad een grote uitdaging. Maar wel een uitdaging waarvan ik denk dat we die aankunnen. Moeten we inzetten op e-books zoals de Kindle of de Bebook, gaan we juist inzetten op onze meer traditionele doelgroepen en koninginnen of willen we juist een ondersteunende en vernieuwende rol gaan spelen?
Willen we trainingsinstituten gaan worden of zit het 'm echt op mijn andere belangrijke eyebevestiger van Ugame Ulearn 2009: De informatiespecialist wordt een Levensspecialist. "Librarian to Lifebrarian".
Laten we weer een groot onderdeel vormen van de leefgemeenschappen en als spil onze eigen plek gaan vinden in het verbinden. Het verbinden van mensen en van gemeenschappen.

In Overijssel zijn we al de weg ingeslagen van divere Kulturhuser. Waar mensen samen komen, daar gebeurt iets. (Ik had het filmpje graag willen embedden trouwens)

Ik ben iemand die graag met vertrouwen om me heen kijkt. Ik weiger dan ook onszelf op te geven en ervan uit te gaan dat we straks inderdaad tot de uitgestorven rassen gaan behoren. Maar ik denk wel dat we daarvoor een heel belangrijk ingrediënt moeten blijven benutten: beweging.

Nogmaals dan onze uitdagingen:

1. Wijzelf
2. Onze collega's
3. Onze bazen
4. Onze klanten

Ik denk dat wijzelf moeten blijven bewegen, blijven stretchen en daarmee onze collega's aansteken om datzelfde te doen binnen hun eigen passie zodat onze bazen niets anders kunnen dan ons vertrouwen en vrijheid geven om onze klanten te bereiken op een nieuwe spannende manier.

Pas dan komen we verder en verder.

Ugame Ulearn 2009

Wat was het gisteren een geweldige dag: Ugame Ulearn 2009. Typisch zo'n dag waarop ik veel mensen gesproken heb, veel indrukken heb opgedaan en uiteindelijk na een lekker etentje met nog veel meer leuke mensen naar huis reed. (en laat thuisgekomen ook nog op twitter las dat ik Moo-kaartjes van Pierre gewonnen heb!) Vond ik vorig jaar al bijzonder, dit jaar was het dat helemaal.

Ugame en Twitter was trouwens een bijzonder leuke, interessante, boeiende en uitdagende combinatie! Het voegde voor mij een laag over de al zo boeiende laag van Ugame Ulearn zelf heen. Een laag waarin er werd gesproken over de lezingen, over daar waar je niet bij was en ook over al die andere dingen die het juist zo leuk maken om met elkaar te zijn.



Daarom denk ik dat ik mijn eerste indrukken nog even laat bezinken. Het gesprek dat ik 's avonds bij het eten met Helene, Gerard, Liesbeth, Jeroen en Karolien had heeft me stof tot nadenken genoeg gegeven. Maar het allermooiste van zo'n groep mensen bij elkaar te zetten die durf hebben, is ook het delen van informatie en kennis.
Check Jan met liveblogberichten, de diverse blogs en de vele vele foto's op Flickr.


Created with flickr slideshow.

Zo'n volle dag als gisteren valt niet in een post te verwoorden. Maar gelukkig zeggen alle beelden en alle twitterberichten en blogposts al heel veel. Daarom een niet volledige, maar wel bijzonder leuke bloemlezing.

Bekijk, zelfs al heb je niet al teveel tijd, de twee keynotes die de dag echt zo inspirerend maakten. Ik krijg ze helaas niet goed in mijn blog geïntegreerd.
Helene Blowers met haar keynote waarin ze verteld over de Phoenix and Bubbles.

En.. oh.. Father Roderick die al zijn enthousiasme en een heel Gregoriaans koor in de strijd werpt. Kerk en Bibliotheek: twee oude instituten die veel gelijk hebben. Maar ik denk dat we nog iets gelijk hebben: enthousiaste krachten die hart voor de zaak hebben maar het wel 'nieuwerwets' doen.

Finding the Phoenix: Feathers, Flight & the Futurte of Libraries

View more presentations from hblowers.

What kind of better than free is your library?

View more presentations from sirexkat.

Ugame Ulearn 23 april 2009

View more presentations from Pierre Gorissen.

En de impressie van de goudklompjes, die ook samenschoolden tijdens en op Ugame Ulearn


Nu is het inderdaad weer tijd om onze eigen future for libraries te creëren. De diverse bronnen van inspiratie ontbreken niet!

Welk verhaal wil je vertellen: een grote bruine envelop

Ik had er een: een grote bruine envelop. Gevonden op paaszondag terwijl ik eigenlijk heel traditioneel bij mijn ouders zou gaan eieren eten. Net zo on-traditioneel hebben we dat een uurtje naar achter geschoven zodat een deel van de avontuurlijke familie op stap kon: op zoek naar een grote bruine envelop.

Via twitter werd ik geattendeerd op de speur-, ontdek en zoektocht. Op het blog van Chris Bajema staat:
"In het Paasweekend worden in heel Nederland 250 enveloppen verspreid. Daarin zit de vraag of de vinders mij iets willen terugsturen. Iets bijzonders waarmee ik op onderzoek of avontuur kan gaan. Wat doe ik bijvoorbeeld met een 40 jaar oude brochure, een pinguïn of een volksliedje uit 1867? En wat gebeurt er eigenlijk wanneer u alleen maar een woord opstuurt of een positie op een landkaart? Als documentairemaker ben ik natuurlijk altijd op zoek naar bijzondere verhalen, maar misschien organiseer ik wel een happening of maak ik samen met de volgers van het project een kunstwerk of tentoonstelling. Alles is mogelijk."

Vanuit Rijmreis weet ik hoeveel werk het de makers kost om zo'n geweldig spektakel uit te zetten. Ik ben ook heel benieuwd hoe de buiten-Overijsselse versie er voor de bibliotheken dit jaar uit gaat zien.

Maar daar zat ik vlak voor het traditionele eieren eten samen met mijn moeder op hun laptop te kijken naar de dichtstbijzijnde envelop: Vorden. Pas de dag erop zouden er meer op de kaart verschijnen. Het was 'maar' 35 minuten rijden. Tja... een speurtocht blijft natuurlijk leuk. We waren niet de enigen die in de ban raakten. Petra de Boevere, Edwin en Kirstenkladdert hielpen verstoppen. Astrid wilde zoeken.

Maar dan komt het: wat stop je erin? Wat geef je nu mee aan deze radiomaker wat voor jou een verhaal is dat het waard is om te vertellen. Ik heb er wel een aantal die mij dierbaar zijn. De meesten van ons wel, lijkt me zo. Ik heb geen krantenknipsel gestuurd van die 15-jarige jongen bij zijn zelf gemaakte molen, geen ruikend stuk hout uit de werkplaats van mijn vader (en opa), geen grote rode boerenzakdoek, geen knuffel, geen houten beschilderd treintje, geen blikje politoer en ook niet een pagina uit mijn moleskine. Maar het had wel allemaal gekund.
Uiteindelijk hebben in mijn envelop een aantal foto's en mijn visitekaartje zijn plek gevonden. Terug naar Chris.

Het bijzondere is, dat de envelop al heel wat beroering heeft veroorzaakt. Niet alleen ben ik op stel en sprong op een ander moment met mijn zus op speurtocht geweest, maar ook tijdens de verjaardag van mijn vader luisterden ooms en tantes, buren en vrienden geïnteresseerd. Of juist in totale desinteresse: "Wat vind je daar nou aan!" "Jij zeker al het werk voor hem doen".
Maar ook anderen die de url gingen overschrijven, de dag erna op zoek wilden of juist heel benieuwd waren naar de toekomstige inhoud van de dan nog lege envelop. Wat kwamen er verhalen los. Ook de verhalen van en uit het dorp. Dat maakt het ook leuk, er zijn veel gezamenlijke verhalen die weer een heel eigen persoonlijk accent bij een ieder losmaken.

Er zijn zoveel verhalen die het waard zijn om te vertellen. Verhalen van vroeger, verhalen over het nu of verhalen die zich nog vooral in de toekomst gaan afspelen. Daarom stel ik mijn weblog ter beschikking aan jouw verhaal. Wat zou jij nu willen vertellen, welk verhaal is het waard om te delen met andere mensen. Wat is je dierbaar?
Vertel het me: wat zou jij terug hebben gestuurd wanneer het jouw envelop was geweest en welk verhaal zit erachter?

op zoek naar een grote bruine envelop from Essen2punt0 on Vimeo.

Zelf leren is uiteindelijk door-leren

Er ligt al een paar weken een nieuwe blogkermis op me te wachten om op te reageren.

Daar ben ik al mee begonnen door hier mijn eerste reactie als tweet aan Nicole te geven. "The next level is 'er zijn en vooral blijven'. Niet omdat het een hype is,maar omdat we ook horen daar waar 'zij zijn': overal"

Maar een dergelijke stelling of vraag verdient een wat langer antwoord.
Nog even een paar highlights uit haar post:
"Wat schieten onze klanten er nu eigenlijk mee op dat wij ons suf zitten te bloggen, twitteren, ningen, hyven en ga zo maar door? Hoeveel discussies worden verkeerd opgevat, hoeveel discussies eindigen in niets concreets en hoeveel discussies worden steeds opnieuw gevoerd?

Wordt het tijd om paal en perk te stellen aan web 2.0 of is er een next level?"

Na elk level volgt een next level of geen level, heb ik wel eens het idee. Ik vind dat ik al professional dien te groeien om of mijn huidige standaard vast te houden of moet doorgroeien naar dat nieuwe niveau. Stilstaan is achteruitgang is mijn idee toch wel enigszins. Dat wil niet zeggen dat er geen honderdduizend verschillende groeipaden zijn aan te wijzen. Wat voor de een werkt, werkt voor de ander niet.

Goed, tot zover de dooddoeners.

De realiteit is dat er maar een beperkte groep mensen zich "suf zitten te bloggen, twitteren, ningen, hyven en ga zo maar door". Maar omdat je deel uitmaakt van zo'n groep voelt dat natuurlijk geheel anders. Er is nog een grote inhaalslag te maken. Vooral omdat we als bibliotheken gaan inzetten (met veel, heel veel vernieuwingsgeld) op de digitale bibliotheek met Peter van Eijk als opperdigitalebibliotheker. Dat geeft in ieder geval aan dat er meer dan maar een klein groepje bibliothecarissen bezig is met digitalisering, media en webactiviteiten.

Daarnaast speelt er nog zoals als persoonlijke ontwikkeling mee. Iedere medewerker heeft recht op zelfontwikkeling. Tenmiste, dat is mijn persoonlijke visie. Door persoonlijke groei groeit een organisatie namelijk ook als geheel. Een persoonlijk rendement wordt omgezet in bedrijfsrendement of bedijfskwaliteit. Tenminste, dat is een ideaalplaatje.
Maar ook hier spelen natuurlijk andere sentimenten mee. Wat doe je ermee voor jezelf en wat is voor bedrijfsgroei. Dat ligt in veel webvaardigheden wat gemengd. Maar ongelooflijk belangrijk is het gedeelte waarin je leert van elkaar en door elkaar. Door het plaatsen van mijn gebruikte presentaties online, zorgt iemand anders er weer voor dat deze beter en beter worden en inspireer ik weer een derde om zijn of haar presentatie wat anders vorm te geven.

Kennis delen zonder er direct iets voor terug te willen zien maakt dat je minder gierig omgaat met je eigen kennis en ervaringen. Samen delen maakt dat ik sterker ben en sterker wordt in mijn vak en ook in mijn eigen persoonlijke ontwikkeling.

The next level is wat mij betreft dan ook vooral gericht op het delen van informatie en bronnen zonder er direct wat tegenover te willen zien verschijnen. Een poule van al dit soort kenniswerkers zorgt ervoor dat er producten ontstaan die onze klanten misschien nu nog niet perse van ons willen of verwachten, maar die ons uiteindelijk springlevend gaan houden.

De truc is wat mij betreft gericht op het zelf ervaring opdoen om het vervolgens met enthousiasme te kunnen hergebruiken richting onze klanten in de vorm van toepassingen of hulp die zo simpel lijkt dat zij niet realiseren hoeveel energie dat ons uiteindelijk gekost heeft.
Waar improviseren vooral kan wanneer je tot de tanden toe bent voorbereid of ingespeeld op een onderwerp, zo leidt web2.0spielerij er toe dat een groep van ons onze gebruikers relatief eenvoudig richting 'the next level' weet te krijgen.

foto by Isobel T

Voorjaar

Er zijn van die momenten dat je wat achterloopt in het lezen van je feeds. Daarom zag ik ook vandaag pas deze geweldige reeks foto's op The Big Picture langskomen.

Het biedt weer een mooi inkijkje in de diverse levens en jaargetijden om ons heen.

Zelf denk ik niet alleen aan tulpenbollen, narcissen en ander soort opschietend goed, maar ook aan de was weer buiten op kunnen hangen, in de morgenzon de eerste koffie buiten opdrinken (eventueel met jas aan) en koken met de achterdeur open. (en zand overal in huis, maar dat terzijde ;))

Ik heb er weer zin in! Laat de zon maar komen!

Foto by t3mujin

23onderwijsdingen

23onderwijsdingen is online. De afgelopen maanden ben ik samen bijzonder druk geweest met de versie voor docenten van het voortgezet onderwijs en ROC's. Rob Coers heeft de dingen voor ons geschreven en het ontwerp van het blog hebben we geprobeerd iets aan te sluiten bij de huidige 23 dingen versie.

"docenten in het voortgezet onderwijs en roc’s als doelgroep. Leerlingen Hyven, chatten, fotograferen en produceren informatie op hun eigentijdse manieren. Als docent is het niet alleen belangrijk om kennis hierover op te doen, maar ook om te ervaren hoe het is om met de Web 2.0 tools te werken die door leerlingen, maar ook door steeds meer collega’s, als onmisbaar en uitermate handig worden ervaren."

Nu zijn we klaar om het uit te gaan rollen over de rest van Overijssel en Nederland. We leggen de laatste hand aan de folder om het onderwijs een inkijkje te geven en zijn ook bezig met de begeleidende materialen voor onze bibliotheken. Dat zal in de komende weken klaar liggen voor gebruik.

Er zijn wat andere onderwerpen ingepast, de tekst is gewijzigd en de accenten zijn ook verlegd in een aantal gevallen.

Waarom ik denk dat we hiermee iets heel moois in handen hebben, is omdat we een aantal troeven in handen hebben: namelijk onze bibliotheken die de contacten al hebben met het onderwijs (of het graag wil) en vervolgens ook nog eens de ervaring die we hebben met 23dingen en dit ook richting scholen kunnen uitdragen. Er is dus ervaring. Maar daarnaast gaan we ook hier uit van Creative Commons.

In mijn beleving is dit een van de eerste projecten, in ieder geval in Overijssel, die onder creative commons wordt uitgegeven. Iedereen mag en kan met de dingen aan de slag.
Ook zal ik binnen een paar weken beginnnen met de eerste dingen te plaatsen op het blog. Iedereen die wil kan dus met ons mee aan de slag.

Net zoals bij 23 dingen kun je ook een gesloten eigen subdomein aanvragen. Bibliotheek Hengelo gaat komende week als eerste met een eigen groep (en subdomein) van start en ondertussen staat er ook al een versie voor het Deltion in Zwolle klaar die vanuit de bibliotheek Zwolle gevoerd gaat worden.
Dat vind ik een bijzondere groep omdat weerwatgeleerd de initiator is geweest van de eerste gesprekken rondom de 23onderwijsdingen versie. Samen met Margriet heeft ze heel nauwgezet meegekeken en meegedacht.

Dat wil niet zeggen dat ik niet verwacht in de komende maanden voor bijzondere uitdagingen te komen en ook kritische vragen. Dat vind ik wel heel spannend. Maar tegelijkertijd ligt daar ook onze kracht: we hebben de mogelijkheid aan te passen, bij te sturen en te herzien.

Dat wordt een bijzonder interessant voorjaar.

De ongrijpbare jongeren

In de MD Weekly kwam ik een stukje tegen over uitgevers en jongerensites. Dat botert klaarblijkelijk niet meer zo lekker. Verschillende uitgevers stoten hun websites voor jongeren af.

New-rulez van Ilse Media, Kaboem, Cu2 gingen de Telegraaf Media Groep al voor, maar nu is dan ook de profielsite Sugababes te koop. (Hieronder vallen trouwens Sugababes en Superdudes).
Het bezoekersaantal is gedaald en de strategische keuzes bepalen anders.

"Volgens Georgios Petropoulos, eigenaar/directeur van het Yourscene-platform, is het wel degelijk mogelijk om adverteerders te interesseren voor de jongerenmarkt. De grote partijen moeten zich alleen meer op de doelgroep focussen. "

Prachtig toch? De grote partij die we als bibliotheken kunnen vormen? Zou het wat voor ons zijn? Zeg maar, als extra loket voor deze oh zo ongrijpbare, niet te grijpen doelgroep. Natuurlijk vinden we op veel manieren onze weg naar hun (en zij naar ons). Maar jammer genoeg is dat vooral ad hoc en gebasseerd op geweldige intenties maar een bijna niet vol te houden lange adem.

Of zouden onze Sugababes en Superdudes ons niveau van feesten gewoonweg niet , ik herhaal, niet aankunnen?

foto by maria-k